دختر پاک نسیمی که هما غوشم بود

دشت تا دشت به پیش نگهم نومیدیست

سینه ام از غم بی عشقی و ی همنفسی لبریز است.

***

در دل دشت گریخت

برگهائی که مرا برگ امیدی بودند

دانه دانه همه ریخت