و زمین سرد بی دردش

بر گلو و گرده شان اینک

خنجر و خونابه می خواند

آسمانش ره نمی بندد

بس نمی گوید

چون صدای کودکان از آستان نانوایی های لبریز سیاست

می رود در بستر رگ هایشان پیوسته یک آواز: