ماه آواره به دلگیری زندان تاریک

خانه تاریک، دل باغ و بیابان تاریک

بی تو هر کوچه این شهرک ویران تاریک

آسمان خسته و خورشید ز پا افتاده

چه دیاری است دیاری که نباشی تو در آن

دامن آلوده تکفیر و گریبان تاریک

بی تو دل معبد طوفان زده را می ماند