دامن آلوده تکفیر و گریبان تاریک

آسمان خسته و خورشید ز پا افتاده

ماه آواره به دلگیری زندان تاریک

چه دیاری است دیاری که نباشی تو در آن

بی تو دل معبد طوفان زده را می ماند

آستان ریخته، در سوخته، ایوان تاریک

باده تاریک و گلوگیر، سر نامه سیاه