بی تو دل معبد طوفان زده را می ماند

ماه آواره به دلگیری زندان تاریک

چه دیاری است دیاری که نباشی تو در آن

دامن آلوده تکفیر و گریبان تاریک

آستان ریخته، در سوخته، ایوان تاریک

باده تاریک و گلوگیر، سر نامه سیاه

و غم دوزخی یار دو چندان تاریک