آستان ریخته، در سوخته، ایوان تاریک

چه دیاری است دیاری که نباشی تو در آن

دامن آلوده تکفیر و گریبان تاریک

بی تو دل معبد طوفان زده را می ماند

باده تاریک و گلوگیر، سر نامه سیاه

و غم دوزخی یار دو چندان تاریک

خزان ١٣٦٩ ه ش