تو چه بیمار پی کشتن مردم شده ای

تو دگر بس کن و آتش مفشان ای قاتل

خون یک شهر رعیت همه بر گردن توست

ملتی از تو به فریاد و فغان ای قاتل

تو چه زشتی، چه پلیدی، چه زیان ای قاتل

کودکان از تو سراسیمه، زنان از تو به لرز

تو چه شمری، چه یزیدی، چه گران ای قاتل