گر زانک سگی خسبد بر خاک سر کویش

تا او شکری شیرین در سرکه درآمیزد

ای خسته افتاده بنگر که که افکندت

چون درنگری او را هم اوت برانگیزد

شیر از حذر آن سگ بگدازد و بگریزد