پاداش آن صفای خدایی که در تو بود، این واپسین ترانه تو را یادگار باد

«فردای ما» نیامد و خورشید آرزو؛ تنها سپیده ای زد و آنگه ... غروب کرد

بر گور عشق خویش شباهنگ ماتمم، دانی چرا نوای عزا سر نمی کنم؟

تو صحبت محبت من باورت نبود، من ترک دوستی ز تو باور نمی کنم

ماند به سینه ام غم تو یادگار تو، هرگز غمت مباد و خدا با تو یار باد.

دیگر ز پا فتاده ام ای ساقی اجل، لب تشنه ام، بریز به کامم شراب را

ای آخرین پناه من، آغوش باز کن؛ تا ننگرم پس از رخ او آفتاب را.