آمد، سکوت سرد و گرانبار را شکست، آمد، صفای خلوت اندوه را ربود.

دور از نشاط هستی و غوغای زندگی، دل با سکوت و خلوت غم خو گرفته بود

آمد به این امید که در گور سرد دل، شاید ز عشق رفته بیابد نشانه ای

او بود و آن نگاه پر از شوق و اشتیاق، من بودم و سکوت و غم جاودانه ای

آمد مگر که باز در این ظلمت ملال، روشن کند به نور محبت چراغ من.