او بود و آن نگاه پر از شوق و اشتیاق، من بودم و سکوت و غم جاودانه ای

دور از نشاط هستی و غوغای زندگی، دل با سکوت و خلوت غم خو گرفته بود

آمد، سکوت سرد و گرانبار را شکست، آمد، صفای خلوت اندوه را ربود.

آمد به این امید که در گور سرد دل، شاید ز عشق رفته بیابد نشانه ای

آمد مگر که باز در این ظلمت ملال، روشن کند به نور محبت چراغ من.

باشد که من دوباره بگیرم سراغ شعر، زان بیشتر که مرگ بگیرد سراغ من.

گفتم مگر صفای نخستین نگاه را، در دیدگان غمزده اش جستجو کنم