گل غم را از آن نصیبی بود

بر لبم تا که خنده پیدا شد

گل او هم به خنده ای وا شد

هر چه بر من زمانه می افزود

همچو جان در میان سینه نشست

رشته عمر ما به هم پیوست

چون بهار جوانی ام پژمرد