یا دلم را چو روزگار شکست

رشته عمر ما به هم پیوست

چون بهار جوانی ام پژمرد

گفتم این گل ز غصه خواهد مرد

گفتم او را چو من شکستی هست

می کنم چون درون سینه نگاه

آه از این بخت بد چه بینم آه