گل غم، مست جلوه خویش است

گفتم او را چو من شکستی هست

می کنم چون درون سینه نگاه

آه از این بخت بد چه بینم آه

هر نفس تازه روتر از پیش است

زندگی تنگنای ماتم بود

گل گلزار او همین غم بود