شاخه ها مضطرب از جنبش باد، در هم آویخته می پرهیزند

جز به افسوس نمی خندد مهر، جز به اندوه نمی تابد ماه

باز در دیده غمگین سحر، روح بیمار طبیعت پیداست

باز در سردی لبخند غروب، رازها خفته ز ناکامی هاست

برگ ها سوخته از بوسه مرگ، تک تک از شاخه فرو می ریزند

می کند باد خزانی خاموش، شعله سرکش تابستان را

دست مرگ است و ز پا ننشیند، تا به یغما نبرد بستان را