می کند باد خزانی خاموش، شعله سرکش تابستان را

باز در سردی لبخند غروب، رازها خفته ز ناکامی هاست

شاخه ها مضطرب از جنبش باد، در هم آویخته می پرهیزند

برگ ها سوخته از بوسه مرگ، تک تک از شاخه فرو می ریزند

دست مرگ است و ز پا ننشیند، تا به یغما نبرد بستان را

دلم از نام خزان می لرزد، زان که من زاده تابستانم

شعر من آتش پنهان من است، روز و شب شعله کشد در جانم