دست مرگ است و ز پا ننشیند، تا به یغما نبرد بستان را

شاخه ها مضطرب از جنبش باد، در هم آویخته می پرهیزند

برگ ها سوخته از بوسه مرگ، تک تک از شاخه فرو می ریزند

می کند باد خزانی خاموش، شعله سرکش تابستان را

دلم از نام خزان می لرزد، زان که من زاده تابستانم

شعر من آتش پنهان من است، روز و شب شعله کشد در جانم

می رسد سردی پاییز حیات، تاب این سیل بلاخیزم نیست