دلم از نام خزان می لرزد، زان که من زاده تابستانم

برگ ها سوخته از بوسه مرگ، تک تک از شاخه فرو می ریزند

می کند باد خزانی خاموش، شعله سرکش تابستان را

دست مرگ است و ز پا ننشیند، تا به یغما نبرد بستان را

شعر من آتش پنهان من است، روز و شب شعله کشد در جانم

می رسد سردی پاییز حیات، تاب این سیل بلاخیزم نیست

غنچه ام نشکفته به کام، طاقت سیلی پاییزم نیست