هر چند بسته مرگ، کمر بر هلاک من

ای شب، به پاس صحبت دیرین، خدای را، با او بگو حکایت شب زنده داری ام

با او بگو چه می کشم از درد اشتیاق، شاید وفا کند، بشتابد به یاری ام

ای دل، چنان بنال که آن ماه نازنین؛ آگه شود ز رنج من و عشق پاک من

ای شعر من، بگو که جدایی چه می کند، کاری بکن که در دل سنگش اثر کنی

ای چنگ غم، که از تو به جز ناله برنخاست، راهی بزن که ناله از این بیشتر کنی

ای آسمان، به سوز دل من گواه باش؛ کز دست غم به کوه و بیابان گریختم