آخر اگر پرستش او شد گناه من، عذر گناه من، همه، چشمان مست اوست

یا جان من ز من بستانید بی درنگ، یا پا فرا نهید و خدا را خبر کنید

آری، مگر خدا به دل اندازدش که من، زین آه و ناله راه به جایی نمی برم

جز ناله ای تلخ نریزد ز ساز من، از حال دل اگر سخنی بر لب آورم

تنها نه عشق و زندگی و آرزوی من، او هستی من است که آینده دست اوست

عمری مرا به مهر و وفا آزموده است، داند من آن نی ام که کنم رو به هر دری

او نیز مایل است به عهدی وفا کند، اما -اگر خدا بدهد- عمر دیگری...