دیوانگی ار خواهی چون مرغ شو و ماهی

دیوانه آن جا را گردون بنگر داند

گر چشم سرش خسپد بی سر همه چشمست او

کز دیده جان خود لوح ازلی خواند

با خواب چو همراهی آن با تو کجا ماند

شب رو شو و عیاری در عشق چنان یاری

تا باز شود کاری زان طره که بفشاند