بهارم، دخترم، چون خنده صبح، امیدی می دمد درخنده تو.

تماشا کن تبسم های او را؛ تبسم کن که خود را گم کند گل

بهارم، دخترم، دست طبیعت، اگر از ابرها گوهر ببارد؛

و گر از هر گلش جوشد بهاری؛ بهاری از تو زیباتر نیارد.

به چشم خویشتن می بینم از دور؛ بهار دلکش آینده تو.