می گشاید دود شب آغوش خویش، زندگی را تنگ می گیرد به بر

تک درختی خشک در پهنای دشت، تشنه می ماند در این تنگ غروب.

از کبود آسمان ها روشنی، می گریزد جانب آفاق دور.

درافق، برلاله سرخ شفق؛ می چکد از ابرها باران نور.

باد وحشی می دود در کوچه ها؛ تیرگی سر می شکد از بام و در

شهر می خوابد به لالایی سکوت، اختران نجوا کنان بر بام شب

نرم نرمک باده ی مهتاب را، ماه می ریزد درون جام شب!