دردل تاریک این شب های سرد؛ ای امید نا امیدی های من

نرم نرمک باده ی مهتاب را، ماه می ریزد درون جام شب!

نیمه شب ابری به پهنای سپهر، می رسد از راه و می تازد به ماه

جغد می خندد به روی کاج پیر، شاعری می ماند و شامی سیاه

برق چشمان تو همچون آفتاب، می درخشید بر رخ فردای من