چون کلاغ خسته ای در این غروب می برم به آشیان خود پناه!

ناتوان گذشته ام ز کوچه ها، نیمه جان رسیده ام به نیمه راه،

در گریز ازین زمان بی گذشت، در فغان، از این ملال بی زوال،

رانده از بهشت عشق و آرزو، مانده ام همه غم و همه خیال.

سر نهاده چون اسیر خسته جان، در کمند روزگار بدسرشت.