تا لبم، دگرنفس نمی رسد، ناله ام به گوش کس نمی رسد،

می کند هوای گریه های تلخ، آن که خنده از لبش جدا نبود.

بی تو من کجا روم؟ کجا روم؟ هستی من از تو مانده یادگار،

من به پای خود به دامت آمدم؛ من مگر ز دست خود کنم فرار!

می رسی به کام دل که بشنوی: ناله ای ازین قفس نمی رسد...!