مرا شاعر چه می پنداری ای دوست؟ بسوزان این دل خوش باورم را.

ز تحسینم، خدا را، لب فروبند! نه شعر است این، بسوزان دفترم را

سخن تلخ است، اما گوش میدار، که در گفتار من رازی نهفته است

نه تنها بعد ازین شعری نگویند؛ کسی هم پیش ازین شعری نگفته است!

مرا دیوانه می خوانی؟ دریغا؛ ولی من بر سر گفتار خویشم،