مگر دریا نشیند در سبویی؟ مگر پندار گیرد تار و پودی؟

مرا دیوانه می خوانی؟ دریغا؛ ولی من بر سر گفتار خویشم،

فریب است این سخن سازی، فریب است! که من خود شرمسار کار خویشم.

مگر احساس گنجد در کلامی؟ مگر الهام جوشد با سرودی؟

چه شوق است این، چه عشق است این، چه شعر است؟ که جان احساس کرد، اما زبان گفت!

چه حال است این، که در شعری توان خواند؟ چه درد است این، که در بیتی توان گفت؟

اگر احساس می گنجید در شعر، به جز خاکستر از دفتر نمی ماند!