باد، عطر غم پراکنده و گذشت، مرغ، بوی خون شنید و پر گرفت،

تاک، مست از باده ی باران شب، می سپارد تن به دست آفتاب.

کودک همسایه، خندان روی بام؛ دختران لاله، خندان روی دشت؛

جوجگان کبک خندان روی کوه؛ کودک من لخته ای خون روی تشت!

آسمان و کوه و باغ و دشت را، نعره ناقوس نیلوفر گرفت،

روح من از درد چون ابر بهار، عقده های اشک حسرت باز کرد.

روح او چون آرزوهای محال، روی بال ابرها پرواز کرد.