روح من از درد چون ابر بهار، عقده های اشک حسرت باز کرد.

جوجگان کبک خندان روی کوه؛ کودک من لخته ای خون روی تشت!

باد، عطر غم پراکنده و گذشت، مرغ، بوی خون شنید و پر گرفت،

آسمان و کوه و باغ و دشت را، نعره ناقوس نیلوفر گرفت،

روح او چون آرزوهای محال، روی بال ابرها پرواز کرد.