که یک ستاره لرزان در آسمانش نیست!

چنین بهشت کلاغان وبلبلان خاموش!

بهار نیست به باغی که باغبانش نیست.

چه دل گرفته هوایی، چه پا فشرده شبی

کبوتری که در این آسمان گشاید بال

دگر امید رسیدن به آشیانش نیست.

ستاره نیز به تنهاییش گمان نبرد