کبوتری که در این آسمان گشاید بال

بهار نیست به باغی که باغبانش نیست.

چه دل گرفته هوایی، چه پا فشرده شبی

که یک ستاره لرزان در آسمانش نیست!

دگر امید رسیدن به آشیانش نیست.

ستاره نیز به تنهاییش گمان نبرد

کسی که همنفسش هست و همزبانش نیست!