جهانبه جان من آنگونه سرد مهری کرد،

دگر امید رسیدن به آشیانش نیست.

ستاره نیز به تنهاییش گمان نبرد

کسی که همنفسش هست و همزبانش نیست!

که در بهار و خزان، کار با جهانش نیست

ز یک ترانه به خود رنگ جاودان نزند

دلی که چون دل من رنج جاودانش نیست.