کور سو می زند شب چراغی

روز، در ابرها رو نهفته

کس نمی گیرد از او سراغی

گر نگاهی ،دود سوی خورشید

ور صدایی به گوش اید از دور

هوی باد است و های کلاغی

چشم هر برگ از اشک لبریز