هزار وسوسه در جان من برانگیزد

چو از بنفشه بوی صبح برخیزد

کبوتر دلم از شوق می گشاید بال

که چون سپیده به آغوش صبح بگریزد

دلی که غنچه ی نشکفته ی ندامت هاست