چون آفتاب آمد و چون ماهتاب رفت

این مه که چون منیژه لب چاه می نشست

گریان به تازیانه افراسیاب رفت

بگذار عمر دهر سرآید که عمر ما

ای دل بیا سیاهی شب را نگاه کن

در اشک گرم زهره ببین یاد ماه کن