خاکسترم را

با شبنم اشک من ای نیلوفر شب

گلبرگ های خویش را شاداب تر کن

هر صبح از دامان خود

بر گیر و در چشمان بخت بی هنر کن

ای صبح! ای شب! ای سپیدی! ای سیاهی!

ای آسمان جاودان خاموش دلتنگ!