آزاده ای زندانی توست

من می روم با آخرین حرف

ای خیمه شب باز!

در غربت غمگین و دردآلود این خاک،

قربانی قهر خدا، نامش محبت

زنجیر از پایش جدا کن

او را چو من از دام تزویرت رها کن