می افکنده ام گل برافشانده ام

به خوش باش حافظ که جانانم اوست

به هر جا که آزاده ای یافتم

به جامش اگر می توانسته ام

چهل سال اگر بگذراندم به هیچ

همین بس که در رهگذار وجود

کسی را به جز خود