با برگ های سوخته،

با شاخه های خشک

سر میکشند در پی هم خارهای گیج

گاهی دو چشم خونین از لای بوته ها،

مبهوت می درخشد و محسور می شود!

گاهی صدای وای کسی از فراز کوه