غزل «حافظ» را می خواندم:

و هیاهوی قناری ها،

خواب جت ها را آشفته است!

«مزرع سبز فلک دیدم و داس مه نو»

تا به آنجا که وصیت می کرد:

«گر روی پاک و مجرد چومسیحا به فلک