«مزرع سبز فلک دیدم و داس مه نو»

خواب جت ها را آشفته است!

غزل «حافظ» را می خواندم:

تا به آنجا که وصیت می کرد:

«گر روی پاک و مجرد چومسیحا به فلک

از فروغ تو به خورشید رسد صد پرتو»