هر ذره از آن لذت صد ذره همی زاید

در تابش خورشیدش رقصم به چه می باید

تا ذره چو رقص آید از منش به یاد آید

شد حامله هر ذره از تابش روی او

در هاون تن بنگر کز عشق سبک روحی

تا ذره شود خود را می کوبد و می ساید

گر گوهر و مرجانی جز خرد مشو این جا