در گوهر جان بنگر اندر صدف این تن

تا ذره شود خود را می کوبد و می ساید

گر گوهر و مرجانی جز خرد مشو این جا

زیرا که در این حضرت جز ذره نمی شاید

کز دست گران جانی انگشت همی خاید

چون جان بپرد از تو این گوهر زندانی

چون ذره به اصلش شد خوانیش ولی ناید