تو یک وجب نتوانی به اختیار گذاشت!

پدر! چگونه به نزد طبیب خواهی رفت؟

که دیدگان تو تاریک و راه باریک است

تو یکقدم نتوانی به اختیار گذاشت.

که سیل آهن در رها ها خروشان است!

*

تو ای نخفته شب و روز، روی شانهء اسب،