تو ای نخفته شب و روز، روی شانهء اسب،

تو یک وجب نتوانی به اختیار گذاشت!

که سیل آهن در رها ها خروشان است!

*

به روزگار جوانی به کوه و دره و دشت،

تو ای بریده ره از لای خار و خارا سنگ

کنون کنار خیابان در انتظار بسوز!