کنون کنار خیابان در انتظار بسوز!

تو ای نخفته شب و روز، روی شانهء اسب،

به روزگار جوانی به کوه و دره و دشت،

تو ای بریده ره از لای خار و خارا سنگ

درون آتش بغضی که در گلو داری،

کزین طرف نتوانی به آن طرف رفتن!

حریم موی سپید ترا که دارد پاس؟