که دیدگان تو در شهر بی ترحم ما

حریم موی سپید ترا که دارد پاس؟

کسی که دست ترا یک قدم بگیرد، نیست

و من که می دوم اندر پی تو خوشحالم

به روی مردم نامهربان نمی افتد!

*

پدر، به خانه بیا، با ملال خویش بساز!