*

و من که می دوم اندر پی تو خوشحالم

که دیدگان تو در شهر بی ترحم ما

به روی مردم نامهربان نمی افتد!

پدر، به خانه بیا، با ملال خویش بساز!

اگر که چشم تو بر روی زندگی بسته ست

چه غم که گوش تو پیچ رادیو باز است: