و کودکان مرا لقمه در گلو مانده ست

به جای خانهء دشمن گلوله باران کرد!... »

*

گلوی خشک مرا بغض می فشارد تنگ

که چشم آنها با اشک مرد بیگانه ست.

*

چه جای گریه، که کشتار بی دریغ حریف